– Жұрт сіздің шын атыңызды ұмытып, «буынсыз жігіт» деген ат қойып үлгерген секілді.
– Буынсыз болсам, сүйектерім шашылып қалмас па. Бұл жердегі құпия – буындарымның ептілігінде, майысқақтығында.
– Алайда, аяқты айқастыра, кейде қапсыра құшақтап бастан асыра лақтыру, денені 180 градусқа оңай бұру, шынын айту керек, қарапайым пенденің жасар дүниесі емес.
– Мен негізі бесікте жатып-ақ епті болғанға ұқсаймын. Матап байласа да, қыл бұрауға салса да оңай сытылып шыға береді екем. Ол ешнәрсе емес. Аяқтарымды керіп, қолдарымды майыстырып жататыным сонша, анамның өзі мені көтеруге қорқады екен. Оны көрген туған-туыс мені «мүгедек» деп уайымдаса керек. Бірақ Аллаға тәуба, мүгедек емес, аман-есен жетіліп-өстім. Ерекше қабілетімді үш жасымнан байқап, аңғарған өзімнің туған ағам – Ардақ. Ол кез қазір есімде жоқ, әйтеуір, ағам буындарымды жазып, түрлі жаттығулар, «трюктер» жасатып, көрші-қолаңға мақтанып жүріпті.
– Сөйтіп, бар бала сіздің үйді жағалаған екен ғой…
жалғасы »
Сабырхан АСАНОВ:
Алатаудай болсын мейлі айбыны,
Жетістіріп жаза алмаймын қайғыны.
Жырлары да бітті оның дей беріңдер,
Қуанышым бітсе менің қай күні.
Рахымжан ОТАРБАЕВ:
Талант дейміз, тіпті ұлы қаламгер деп жатамыз, екі теңеуімізге де бүгінде күмән көзімен қарайтынды шығардым. Шектеулі ұғым. Қоғам алмасқанда, дәуір жаңарғанда саны қалғанымен сапасын, идеялық өзегін, көркемдік нәрін жоғалтып алып жататын шығармалар көп. Ал данышпандықтың жөні бөлек. Оған уақыт пен оқиғалар мүлде әсер ете алмайды. Бәрінен бұрын сыртқы сымбатын, ішкі қымбатын жоймай өктей өтеді. Сондықтан қазақ әдебиетінде мәңгілікке төрт тағандап тұрып қалған қарға бойлы Қазтуған, Шалгез, Доспамбет, Абай , Махамбет сынды алыптардан өзгесі ойыма оралмай отыр.
Аяужан Рысқұлқызы 2004 жылы ҚазҰУ-дің журналистика факультетін бітірген. Сан түрлі баспа орындарында қызмет істеді. Табан астынан туатын тіркестерді – имани, философиялық ойларын ақ қазағаз бетіне түсіріп отыруды әдетіне айналдырған. Бүгін Аяужанның осындай бірүзік ойларын жариялауды жөн көрдік.
жалғасы »
Сегізінші сыныпта оқып жүрген жылы бір қызға өлердей ғашық болдым. Ол қызды құлай сүйгенім сонша, жатсам да, тұрсам да тек соны ойлайтын дертке шалдықтым. Ол қаланың қызы еді. Үйімізге жақын орналасқан орыс мектебінде оқитын. Ұзын бұрымы бар, қасы-көзі қиылған, көздері ылғи да күлімдеп тұратын ол қыздың аты – Махаббат болатын. Әсіресе, жымиған кезде жүзі бал-бұл жайнап, ерекше құлпырып кететін. Ғашықтық мені қас-қағым сәтте есейтіп жіберді. Ересек адамдардай киім киісіме ерекше мән бере бастадым. Шашымды әдемілеп тарап, үсті-басыма әкемнің иіссуын сеуіп алып, ең жақсы киімдерімді киіп, Махаббаттың мектепке баратын жолында, жүзін бір көргім келіп, аңсап, өтірік біреуді күткендей болып тұратынмын.
жалғасы »
